DUTCH THRIFT

Make-over

Dit is het huis waaraan de afgelopen vier weken van mijn leven zijn besteed. ‘Ja’ zeggen als iemand je vraagt zijn huis te stylen is makkelijk. Maar daarna?

Ik had ‘carte blanche’ van de eigenaar. Maar sommige meubelstukken waren door hem zelf al gekocht: een bartafel, barkrukken, een enorme salontafel en bordeauxrode overgordijnen. En een bank, een grote grijze loungebank. Dit alles tegen flinke prijzen, waardoor voor mij niet veel budget overbleef.

Dit is het huis zoals ik het aantrof:

Zie je die kleine tafel links? Met de Griekse zuilen in white-wash? De eigenaar geloofde het zelf bijna ook niet meer, maar hieraan had hij daadwerkelijk geld uitgegeven. Omdat het zo in de aanbieding was.

De bank, die ook al was aangeschaft, vond ik meteen al een goede koop. Het ding is goddelijk. Ik wilde hem stiekem meenemen, maar zag geen enkele mogelijkheid hoe het in ons huis zou passen zonder muren door te breken.

Een heerlijk huis, groot genoeg om wat mee te kunnen. Binnen mijn ‘carte blanche’ had de eigenaar wel wat wensen: een kast in de woonkamer om ordners e.d. in op te bergen en een spiegel in de slaapkamer.

En zo is het geworden. Mijn rechter- en linkerhand en soms ook mijn hoofd I. heeft zich uitgeleefd op de Ikea Besta-serie, die we zig-zag hebben neergezet en ingedeeld met contrasterende plankjes, kastjes en lades. In de tussenruimtes die achter de kast vrij kwamen, hebben we verlichting geplaatst zodat het  licht indirect op de muur en boven de kast schijnt. De televisie, die toch al gevaarlijk wiebelend en niet al te subtiel bovenop de schouw stond, hebben we op een hondje gezet. Soms zijn oplossingen niet al te moeilijk. De rode gordijnen hebben het onderspit moeten delven. De eigenaar vertelde me achteraf dat ze nieuw waren aangeschaft voor 900 euro. Slik.

De slaapkamer vòòr de make-over:

Tijdens:

Ehm, zijn we dit echt aan het doen?

Yep! En dit is het geworden. Voor de spiegel, die op het wensenlijstje stond, hebben we brons genomen. Hij hangt op de muur rechts, buiten beeld op deze foto, en is bijna muurvullend. Op de een of andere manier is het door de bruine tint van de spiegel niet eens meer tacky om zo’n enorme spiegel naast het bed te hebben.

Maandagavond kwam de eigenaar van het huis kijken. Hij gaf de perfecte reactie voor elke niet-aanwezige cameraploeg en barstte in tranen uit. My job is done. Ik kan weer verder met mijn leven.

Walk-in closet: update

Planken! De kast is nu veel meer af, en oogt rustiger. I. is zelfs een wasmand aan het timmeren die onder de plank komt, op wieltjes. 

Ook had ik nog een update over de badkamer beloofd, maar jullie drie lieve trouwe lezers vraag ik om nog even geduld. De badkamervloer is nu een flesjes- en potjesparadijs, maar binnenkort staat daar een fonkelnieuw badkamerkastje. I. heeft hem zelf ontworpen en in elkaar gezet, inmiddels zit de eerste laag verf erop. Volgende week dus meer badkamernieuws!

Aan tafel!

Yep, het teak wandrek hangt! Binnenkort fatsoenlijke foto’s hiervan. Maar eerst even dit: Vriend I. en ik komen er niet uit.

De donker rood/bruinige tafel is een fantastische Oman Jun uit Denemarken, 1958 van massief palissander in fantastische staat. Gekocht van een handelaar die de tafel niet herkende, en hem voor een schijntje weg deed. De tafel is zeker 2.50 meter lang.

De lichter gekleurde, teak eetkamertafel komt van marktplaats. Voor twintig euro kochten we deze tafel van Nederlandse makelij uit de jaren ‘50/’60. Liefdevol hebben we hem geschuurd, nog meer geschuurd, geolied en nog meer geolied. Hij heeft een iets bescheidener formaat: 2.20 ongeveer. De kleur teak is precies dezelfde als het wandrek ernaast.

Meningen worden gewaardeerd, het scheelt een mogelijke breuk in dit vredige huishouden.

Verbouwingsverhalen

101 Woonideeen, juni 2011

Thrifty!

Moeder: “Hebben jullie nog iets aan die lamp die vroeger bij ons boven de tafel hing?”
Dochter: “Mmm, kweetniet. Welke?”
Moeder: “Die ene, die ongeveer zo (rare armbeweging in de lucht) en dan weer zo (nog een rare armbeweging in de lucht) liep.”
Dochter: “Mmm, kweetniet”
Vriend: “Is dat niet die ene Raak lamp, hoe heet dat model ook al weer?”

En toen viel ik van m’n stoel. Dus. 

Een hele echte Springfontein! Zie je me kijken? Dat is niet naar mijn moeder. Hoewel haar bril fascinerend is.

Wandrekmania

Soms koop je dingen zonder een echte bestemming. Onder het mom van ‘het is leuk, laten we het kopen’ zit je dan ineens met een enorm wandrek.

Onze nieuw gestuucte muren, waarin elk miniscuul gaatje boren fysiek pijn doet, zijn in de werkkamer (lees: verhuisdozenopslag, deur dichttrekken, nooit meer naar kijken) niet meer zo nieuw.  Het is meer alsof iemand met een jachtgeweer heeft gespeeld. Maar nu is het toch weer zover: het wandrek moet verplaatst worden. Naar beneden. Tomado rekjes eraf, teak wandmeubel erop!

Wat is beter: teak of tomado?

Kast in kast

Droste effect, I like it! Deze schoonheid hebben we onlangs in Ede opgehaald, via Marktplaats. Na telefonisch overlegd te hebben dat de buffetkast niet in een auto past, besloten we dat hij in een auto past. Onze Volvo 240 houdt nu eenmaal van vintage. Het pastte. Makkelijk. Er hadden er twee in gekund. Nou ja, bijna. Maar voor het idee. En omdat ik graag overdrijf.
Had ik al gezegd dat dit ding voor maar veertig euro naar onze kast mocht verhuizen? Veertig fantastisch besteedde euro’s aan keurig, krasloos, kringloos teak. En daar zet ik mijn stiletto’s op. Soms moet je niet te moeilijk doen over dat soort dingen.

Echt

Ik heb een inloopkast.

Een gedeelde, dus er staan óók lelijke sportschoenen maat 44.

Samenwonen is geven en nemen.

Nisjes

Nisjes. Tijdens de verbouwing kon I. het woord bijna niet meer horen, want in elk stukje lege muur wilde zij ineens een nisje. En dan zit je daar achteraf met je nisjes. Enorm ondiep, dus je kunt er niks mee en het vangt voornamelijk stof. Handdoeken vallen eruit, make-up en doucheflesjes erin zijn gewoonweg lelijk.

Iemand ideeën voor een mooi nisje?

Friemel

Friemel (voor) en Mol happy together op het spotgoedkope Kaisa Blad dekbedovertrek. Lente!