Thrifty!
In mijn ouderlijk dorp staat een winkel. Voorheen, en dan heb ik het dus over de afgelopen twintig jaar, was het een soort kas die immens, onbegrijpelijk, ongelooflijk, en voor het menselijk brein onvoorstelbaar volgepropt stond. Waar het begrip ‘struinen’ nog een soort magische dimensie had. Waar je zeker een dag lang op 20 vierkante meter rondjes kon lopen zonder zeker te zijn of je écht alles gezien had.
Deze tijden zijn niet meer. Mijn winkel heeft een nieuw onderkomen. Waar de lampen bij de lampen staan, de schilderijen geordend in kistjes en het keramiek keurig uitgestald op tafeltjes staat. Net toen ik op het punt stond om met hangende pootjes naar huis te gaan, glinsterde een stukje hoekig metaal me tegemoet, ergens achterop een plankje. En weten we hier niet allemaal dat we hoekig metaal nooit zomaar voorbij mogen lopen? Het kunnen zomaar echte Dijkstra wandlampen zijn. Die ook heel goed op plafonds kunnen. Of ben ik nu barbaars? Voor drie euro mag ik barbaars zijn, toch?
